کانون وبلاگنویسان مستقل ایرانی

ایران دیدبان /

رهبری گروه تروریستی مجاهدین با كوك كردن دستگاه منگول تبلیغاتی اش، سلسله برنامه هایی را ترتیب داده تا جریان سفر خانواده ها به عراق و مراجعه آنها به اردوگاه عراق جدید و درخواست ملاقات با فرزندانشان را یك توطئه حساب شده نشان دهد. در اطلاعیه ها و موضع گیریهایی هم كه تا كنون در این باره صادر و اتخاذ كرده است بر همین معنا به شدت پای فشاری كرده است.
این باور باعث شد تا مجاهدین به خانواده ها به عنوان جزیی از یك طرح اطلاعاتی نگاه كنند و در مقابل یك ضد حمله را طراحی كنند تا به اصطلاح دشمن را در اهداف ناكام و توطئه را خنثی نمایند!
به همین دلیل وقتی با درخواست خانواده ها برای ملاقات با فرزندانشان خارج از اردوگاه مواجه شدند به شدت با آن مخالفت كردند و موضوع ملاقات فقط در اردوگاه را مطرح ساختند و به حساب خود یك پیروزی به دست آوردند. در مرحله بعد چون خانواده ها را صاحب مأموریت ویژه ای می دانستند ( كه طبعاً آن مأموریت با صحبت خصوصی با فرزندانشان پیش می رفت) آنها و فرزندانشان را به شدت تحت كنترل قرار دادند و ملاقات در فضایی كاملاً امنیتی برقرار شدند و علیرغم هنرپیشگی مجاهدین خانواده ها كه در محیطی آزاد و طبیعی زندگی می كنند به دقت متوجه این رفتار پلیسی شدند. علاوه بر این چون مجاهدین برنامه داشتند تا خانواده ها را به داخل اردوگاه بكشانند و آنها را كه مأمور رژیم می دانند تخلیه اطلاعاتی كرده و جهت ممانعت از ملاقات های بعدی و مقبولیت بخشیدن به زیر پا گذاشتن حقوق فردی و قانونی اعضاء موضوع را امنیتی كرده و با پرونده سازی و به اصطلاح افشاگری تبلیغات خود در این باره پیش ببرند.
در این قضیه از آنجا كه جهان بینی رهبری مجاهدین یك دیدگاه كاملاً غیرانسانی است و همه مسائل را از ناحیه ی سود و زیان رهبری و منافع رجوی نگاه می كنند، مرتكب چند اشتباه استراتژیك شدند كه به هیچ وجه قادر به درك آن نیستند.
رهبری مجاهدین غافل از این كه خانواده ها انسان های عاقل و بالغی هستند كه خوب و بد زمانه را خیلی بهتر از فرزندان دربندشان می فهمند با روشهای پلیسی سعی كرد تا حرفهایی كه باب میل خودش هست از دهان آنها بشنود و مرتكب اشتباه بزرگی شد كه با بردن خانواده ها به داخل اردوگاه و مواجه كردن آنها با واقعیت ِ تنگنایی كه فرزندان آنها در آن گیرافتاده اند از نزدیك روبرو شوند.
اشتباه بزرگ تر این كه مخالفت با ملاقات اعضاء قبل از این كه اثری منفی در میان خانواده ها كه از قبل انتظار چنین عكس العملی را داشتند بگذارد، در میان اعضا حس بسیار بدی را ایجاد کرد و بار دیگر واقعیت گروگان بودن شان و این كه هیچ اختیار و آزادی ندارند در تعیین سرنوشت خود ندارند به رخشان كشید.