کانون وبلاگنویسان مستقل ایرانی

ایران دیدبان /

رهبری گروه تروریستی مجاهدین با کوک کردن دستگاه منگول تبلیغاتی اش، سلسله برنامه هایی را ترتیب داده تا جریان سفر خانواده ها به عراق و مراجعه آنها به اردوگاه عراق جدید و درخواست ملاقات با فرزندانشان را یک توطئه حساب شده نشان دهد. در اطلاعیه ها و موضع گیریهایی هم که تا کنون در این باره صادر و اتخاذ کرده است بر همین معنا به شدت پای فشاری کرده است.
این باور باعث شد تا مجاهدین به خانواده ها به عنوان جزیی از یک طرح اطلاعاتی نگاه کنند و در مقابل یک ضد حمله را طراحی کنند تا به اصطلاح دشمن را در اهداف ناکام و توطئه را خنثی نمایند!
به همین دلیل وقتی با درخواست خانواده ها برای ملاقات با فرزندانشان خارج از اردوگاه مواجه شدند به شدت با آن مخالفت کردند و موضوع ملاقات فقط در اردوگاه را مطرح ساختند و به حساب خود یک پیروزی به دست آوردند. در مرحله بعد چون خانواده ها را صاحب مأموریت ویژه ای می دانستند ( که طبعاً آن مأموریت با صحبت خصوصی با فرزندانشان پیش می رفت) آنها و فرزندانشان را به شدت تحت کنترل قرار دادند و ملاقات در فضایی کاملاً امنیتی برقرار شدند و علیرغم هنرپیشگی مجاهدین خانواده ها که در محیطی آزاد و طبیعی زندگی می کنند به دقت متوجه این رفتار پلیسی شدند. علاوه بر این چون مجاهدین برنامه داشتند تا خانواده ها را به داخل اردوگاه بکشانند و آنها را که مأمور رژیم می دانند تخلیه اطلاعاتی کرده و جهت ممانعت از ملاقات های بعدی و مقبولیت بخشیدن به زیر پا گذاشتن حقوق فردی و قانونی اعضاء موضوع را امنیتی کرده و با پرونده سازی و به اصطلاح افشاگری تبلیغات خود در این باره پیش ببرند.
در این قضیه از آنجا که جهان بینی رهبری مجاهدین یک دیدگاه کاملاً غیرانسانی است و همه مسائل را از ناحیه ی سود و زیان رهبری و منافع رجوی نگاه می کنند، مرتکب چند اشتباه استراتژیک شدند که به هیچ وجه قادر به درک آن نیستند.
رهبری مجاهدین غافل از این که خانواده ها انسان های عاقل و بالغی هستند که خوب و بد زمانه را خیلی بهتر از فرزندان دربندشان می فهمند با روشهای پلیسی سعی کرد تا حرفهایی که باب میل خودش هست از دهان آنها بشنود و مرتکب اشتباه بزرگی شد که با بردن خانواده ها به داخل اردوگاه و مواجه کردن آنها با واقعیت ِ تنگنایی که فرزندان آنها در آن گیرافتاده اند از نزدیک روبرو شوند.
اشتباه بزرگ تر این که مخالفت با ملاقات اعضاء قبل از این که اثری منفی در میان خانواده ها که از قبل انتظار چنین عکس العملی را داشتند بگذارد، در میان اعضا حس بسیار بدی را ایجاد کرد و بار دیگر واقعیت گروگان بودن شان و این که هیچ اختیار و آزادی ندارند در تعیین سرنوشت خود ندارند به رخشان کشید.